جمهوری اسلامی ایران از ابتدای پیدایش خود , باعث انزجار و تحریم مجامع بین المللی بوده است. و اینکه ایران کشوری است که حدود دو یا سه میلیون پناهنده یا آواره جنگی افغان  را در خود جای داده است. حال سوال اینجاست آیا کشوری که نمی تواند نیاز های اولیه ی مردم خود را تامین کند می تواند میزبان خوبی برای این آوارگان باشد؟ و پاسخ اینکه خیر! و جای دادن این آوارگان و یا به اصطلاح خودشان مهاجرین از روی یک سیاست پیچیده است .

. به طور خلاصه ایران هم می خواهد از خود در برابر مجامع بین المللی , مردم و دولت افغانستان تصویر یک کشور دوست و مهمان نواز بسازد, و هم با تاریخ سازی برای نسلهای آینده هر دو کشور خود را یک فرشته ی نجات در طول تاریخ نشان دهد. و البته این سیاست ها به علت عدم ناتوانی دولت ایران در تامین آوارگان یا مهاجرین جنگی افغان و همچنین مردم ایران هر روز کم رنگ تر می شود تا جایی که امروزه ایران سیاست های وحشتناک و غیر انسانی را در قبال آوارگان یا مهاجرین افغان در نظر گرفته است .

 از جمله اینکه زندانیان افغانی پس از تمام شدن مدت حبسشان از ایران اخراج می شوند. حتی اگر متولد این کشور باشند و یا برگ خروج از کشور یا همان مدرک پناهندگی داشته باشند.  و اما سیاست بعدی بیزار کردن آوارگان از زندگی در این کشور بوسیله مردم ایران است. و اما اینکار چگونه انجام می شود؟ ایران برای این سیاست راههای بسیار زیاد و پیچیده و همچنین زمان بری را در نظر گرفته است از جمله:

1.   باوراندن جامعه کارگری خود به اینکه بیکاریهای سال 88-89 نه به دلیل تحریم هاست و نه به دلیل بحرانهای اقتصادی جهان و علت اصلی آن ازدیاد نیروی کار (مهاجرین قانونی و غیر قانونی) است. و شوراندن آنها علیه مهاجرین.

2.   تحریک جوانان خویش برای مغابله با آوارگان , به این شیوه که به طور مثال جوان ایرانی برای خالی کردن عقده های خودش به یک دختر افغانی تجاوز می کند ویا یک پسر افغانی را مورد ضرب و شتم قرار میدهد ولی نه پاسگاهها به این مسایل توجه می کنند و نه دادگاهها!

3.   شوراندن مردم به وسیله رسانه ها علیه مهاجرین به این شیوه که مهاجرین را اشخاصی کثیف خلافکار دزد و گردنه گیر معرفی می کنند.

4.   ایجاد چالشهای متعدد بر سر راه مهاجرین از جمله  سردر گم کردن آنها در دادگاهها مراکز دولتی و غیره همچنین جلوگیری  از سفرهای چه کوتاه چه بلند مدت آوارگان به شهرهای دیگر ایران.

5.      ایجاد نکردن امنیت شغلی برای آوارگان و در کل محرومیت از حقوق اجتماعی یا بهتر انسانی.

این مسایل به طور قطع از سر اجبار دولت ایران است اجباری که مجامع بین المللی بوسیله تحریم بر این کشور وارد کرده اند. واما بسیاری از جوانان افغانی را  نیز تحت تاثیر این ماجراها و سیاست ها قرار داده اند. جوانانی که به علت فشارها ی ایران در دل آرزوی بازگشت به افغانستان و یا مهاجرت به کشورهای اروپایی را دارند ولی یا با  ممانعت والدین خویش مواجه می شوند و یا به علتهای مالی موفق به اینکار نمی شوند و عده ای هم درزندانهای کشورهای خارجی اسیر شده به اعمال شاقه گرفتار می شوند.و آنهایی که می مانند, در آخر یا به علت قتل یک ایرانی اعدام می شوند یا به اعتیاد دچار می شوند و در حالتهای  دیگری که خود من هم شاهد آن بوده ام دست به خودکشی می زنند.